Pagina's

donderdag 15 september 2016

Balkonscenes



En zo tussen alles door, blijft het maar zomer. Dat brengt chaos in mijn hersenpan. Heus niet dat ik dan rustig verantwoorde schema's en strakke werkdeadlines kan draaien. Naar buiten zullen we moeten. Op avontuur! Dus zwemmen we in de Lek, of het ven, een zwembadje, het Merwedekanaal, of zoals vanavond: het balkonbad. Plonsen to the max! Herfst is het nog lang genoeg!


(De wolken fruitvliegjes wegens nalatig huishoudschap neem ik maar voor lief. Net als de korte nachten omdat ik 's avonds werkmails moet inhalen. Of de onderbroeken die we uit de wasmand moeten vissen. Wat heb je eigenlijk aan een geregeld leven?)






donderdag 8 september 2016

Burn baby, burn


Voor ik verder ga met de razend spannende Zomerse Avonturen, hier eerst een vakantie-doe-tip. Gratis en voor niets. Zo ben ik. Want mensen die tips nodig hebben en zich vervelen op vakantie zijn niet goed wijs. Die hebben zeker nog nooit met een vergrootglas gespeeld... Wij maakten drie naambordjes met dank aan de zon. En waar wij staat moet u de Timmerman/pyromaan lezen. En nu ik deze foto's zo zie, bedenk ik me ernstig dat ik deze kunstwerkjes toch al weken niet meer heb gezien. Ik vrees dat ze in een Franse poubelle zijn achtergebleven. Maar ach, morgen schijnt de zon alweer! Stukkie schors zoeken en gratis en voor niets vermaak. Alweer voor noppes. Tis goedkoop hier. 


woensdag 7 september 2016

Nieuw & Zomerse OTN avonturen 2016- deel #1

Nieuw 1: het schooljaar
Nieuw 2: een eerste klasser (groep drie-er in gewone mensentaal)
Nieuw 3: een heleboel inzichten die bij de start van een nieuw jaar horen
Nieuw 4: de bijbehorende goede voornemens
Nieuw 5: een auto
Nieuw 6: een kinderbureau & peuterstapelbed
Nieuw 7: alle troep die bij nieuwe dingen komt kijken

Niet nieuw 8: de deceptie van het einde van de vakantie
Niet nieuw 9: alle goede voornemens die meteen mislukken
Niet nieuw 10: de constante vraag: over hoe lang is het weer vakantie?!
Kortom: Hallo! Hier ben ik weer!
Ik dacht dat ik er zin in had. Maar dat is niet zo. Ik vind het allemaal maar nogal kolerig veel werk. Van de vakantiespullen die echt nog niet opgeruimd zijn (1 augustus kwamen we thuis van het kamperen. Dat is bijna 1,5 maand geleden. Da's best lang om om campingijskastjes, slaapzakken, bodyboards en flippers heen te lopen), tot het voor elkaar krijgen van een 'geregeld bestaan'. Mijn agenda staat vol schoolgedinges (ik dacht dat het míjn agenda was, maar blijkbaar zit je als moeder ook weer op school). Mijn kinderen zijn in 2,5 week weer compleet ontspoord (slapeloze nachten x 3, al twee familieleden ziek en één freule boos op het bestaan in het algemeen, die vorige week geheel gemeend zei: 'Ik wil wat opa en oma zijn, hoe heet dat? Ja, met pensioen, dat wil ik.' Dat hele gewerk komt haar nu al d'r neus uit. Ik weet óók niet van wie ze dat heeft.). 

Maar nog een laatste Nieuw 11: op de eerste ochtend na, zijn we elke dag op tijd geweest. 
*insert vuurwerk, triomfgeschal en applaus*

En dat is een begin lieve mensen. Een ongelofelijk begin naar een nieuw leven. Een volwassen leven. Een gemakkelijk, gestroomlijnd en opgeruimd leven. Echt waar. Als dit ons lukt, zit er potentie in. Ik hou u op de hoogte van de vorderingen.

Maar eerst het belangrijkste: waar oh waar was ik toch al die maanden? Da's niet in een zin uit te leggen. Ook niet in een blogpost. Ik dacht aan een reeksje. Ultieme deadline: voor de volgende vakantie van start gaat. Da's over zes weken. Ik moet nog opschieten.

Ik presenteer: 
Zomerse OTN avonturen 2016- deel 1
Laat ik beginnen met de inzichten. Da's lekker overzichtelijk.

- Verander nooit een winnend concept-
-Ga nooit meer meteen na de start van de schoolvakantie weg-

Om bij het tweede punt te beginnen: Dan moet je namelijk in die laatste ellendige schoolweken die al idioot druk zijn, ook nog eens twee keer zo hard werken als normaal aan een to do lijst van ongekende proporties. Zoals daar op staan: kat ontvlooien, vooruit werken zodat je drie weken geen dringende mails ontvangt, een flatterende bikini zoeken, de moestuin onkruidvrij achterlaten, een kattenoppas zoeken, en nog een en nog een, een vouwwagen zoeken, de ene vouwwagen in de andere overpakken, een opvouwbare keuken kopen, drie paar kindersandalen halen, en campingbeddengoed, het huis smetteloos achterlaten voor eventuele logees, een immense medicijnen en EHBO kit samenstellen, tientallen potten pindakaas, pakken hagelslag en kilo's kaas inslaan, de out of office reply werkend krijgen, de auto door de APK krijgen, een leenauto zoeken wegens afkeuring van de APK en o ja, een vakantiebestemming uitkiezen. Dit alles in willekeurige volgorde van belangrijkheid. Een mens zou van minder over de kook kunnen raken. 

Wie zegt dat op vakantie gaan pure ontspanning is, is gek. Vakantie vieren is keihard werken. Dat dat duidelijk is. Maar goed, als je dan eenmaal in de auto zit, vijf uur rijdt en je kampement hebt opgeslagen, dan héb je ook wat. Als je inzicht 1 aanhoudt tenminste: we kozen dus gewoon voor dezelfde eerste bestemming als vorig jaar! En wederom was dit een grandioos succes. Binnen een minuut had iedereen vriendjes, zaten er kippen in de tent, zagen we adembenemende zonsondergangen en uitzichten en waren we in een klap volmaakt gelukkig. Zo makkelijk gaat dat. 




Het is zo wonderlijk hoe sommige plekken op deze aardbol in elkaar zitten. Er zijn er bij waar ik me totaal ontheemd voel, maar er zijn er ook waar ik meteen nooit meer weg wil. Deze camping behoort tot de tweede categorie. Serieus, als je ooit een boek wilt lezen op vakantie, dan moet je hierheen. Er is een trampo, een verkleedtent en dus allemaal razend leuke Nederlandse kinderen die elkaars entertainmentteam vormen. Met zelfverzonnen speurtochten. Zie je ze nooit meer terug. Of incognito als drie schattige heksjes. Nou ja. De lofzang op deze camping is hetzelfde als vorig jaar, en da's bijzonder, want je loopt het risico natuurlijk ook bij een herhaling dat de tweede keer alles ineens vies tegenvalt. Een goede plek dus om nog tot een nieuw inzicht te komen:

-Een beetje saai is juist goed-

Die is vooral voor mijn manische ik die altijd maar iets moet en vindt en op zoek is naar avontuur en daardoor niet een uur op haar gat kan zitten om te genieten. En was daar nou niet precies die vakantie voor? Juist. Saai. Heerlijk. 



~Volgende keer in de serie Zomerse OTN avonturen: Hoe we, zoals het rasechte Hollanders betaamd, zonder gene gratis dingen grabbelen bij de Tour de France en koopjesjagen in de Franse kringloop. Dat wilt u niet missen! ~



woensdag 17 augustus 2016

Spelen



Het is wel duidelijk he, dat ik nogal druk ben. Met ehm, spelen. Met het leven van het echte leven, zonder al te veel computers en werktijden enzo. Ik ren van vakantiebestemming naar vakantiebestemming, sleur onderwijl het trio en al zes weken dezelfde tassen mee, inmiddels in een nieuwe auto waar ook nog alles inpast. Het is me wat. Als er een zeldzaam moment is dat ik niet iemand van eten, drinken, schone luier, zakdoekje, schep, of  haarspeldje moet voorzien, dan werk ik. Dat lijkt onmogelijk, dat is het ook, maar ik doe het wel. En het werkt tot nu toe wonderwel. Ik kan me niet voorstellen dat we volgende week weer in een echt ritme zitten, met alle bijbehorende to do lijsten. Daarom, mijn excuus. Ik geniet nog even. Van niks meer moeten dan het hoognodige. Daar hoort bloggen nog even niet bij. Volgende week. Met dat ritme enzo. Dan moet het weer goed komen. Voor nu wat portretten van de prachtige mensen waarmee ik me het liefst omring. 





woensdag 3 augustus 2016

Staren



Alleen tijdens een lange echte vakantie lukt het me nog: staren. Zitten, liggen, hangen en dan gewoon wat voor je uit staren. Naar de lucht. Een uitzicht, een stroom mieren, een schattig kindertafereeltje, naar niks. Het moment dat je je hoofd wat schudt en denkt, goed, wat ging ik ook al weer doen, zo'n tien minuten geleden? Dan heb je het bereikt: de ultieme vakantieontspanning.

Zet hem op allemaal, zorg dat je flink wat staart nog deze zomer. Het liefst naar adembenemende wolken als deze.

maandag 4 juli 2016

Sint Jan- de regenman

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik een sucker voor tradities ben. Ik hou ervan als dingen terugkomen. Dingen die mooi zijn, waar je je elk jaar weer op kunt verheugen. De halve perziken uit blik met cranberrysaus met kerst, een uitzinnig gedekte ontbijttafel als er iemand jarig is, en alles wat met sinterklaas te maken heeft. Ik hou er van. Het zijn gelukjes. 

Zo heb ik aan mijn rijtje 'lievelingsdingen in het leven' een paar dingen toegevoegd sinds twee jaar geleden de grote freule naar school ging. Zo bleek ik ineens immens veel gevoelens voor het pinksterfeest te hebben, omdat iedereen dan in het wit naar school mag en om een meiboom gaat dansen, terwijl ze ijl liedjes zingen. Héérlijk! Of Sint Maarten, dat had ik een paar jaar geleden nog nooit gevierd, maar sinds ik een paard bij kaarslicht onder de dom zag met een ridder erop wiens mantel echt in tweeën gesneden werd, wil ik hem nooit meer in mijn leven missen. En dan ook een echt hoogtepunt voor iemand die altijd al in een Astrid Lindgren boek wilde wonen: het Sint Janfeest. De langste dag van het jaar, bloemenkransen in het haar, samen zingen en eten en over vuur springen en eindigen bij een toneelstuk onder een boom. Beter wordt het volgens mij niet. Pure magie. Maar! Maar... Er komt een maar. 
Sint Jan kwam ineens niet dit jaar. Dat had ik nog niet bedacht. Dat tradities ook niet kunnen doorgaan. Ik werd een klein dreinend, recalcitrant kind. Ik wilde mijn feest! Kon mij het schelen dat het wel eens zou kunnen gaan onweren. Over het vuur zouden we springen! Kom op! Maar nee, de boel werd afgeblazen door school. En die avond? Was het bloedheet, zon en in de verste verte geen bui te bekennen. Natuurlijk. Maar feest was het niet. Al zat ik in een park, heel vastberaden te picknicken. Het was toch niet hetzelfde. 
De week erna zouden ze het opnieuw proberen. De buienradar liet dagen aaneen alleen maar regen, regen, regen zien. Ik zag de bui al hangen. (Haha. Sorry. Maar haha.) En twee uur van te voren zag school dat ook. Al miezerde het alleen maar een beetje, het feest ging weer niet door. Daar zat ik dan. Met al mijn zin en verheugingen en alles. Poef. 
Nou goed, lang verhaal kort. Ik was er zo chagrijnig van, dat ik gewoon toch bloemenkransen ging maken. Want waarom ook niet? En toen nodigde ik mezelf ook nog eens uit op een pannenkoekenfeestje bij een schoolvriendinnetje van de freules, want gedeelde smart is halve smart. Zo kregen we toch een beetje zomergevoel terug. Wat misten we nog?  

Juist! Vuur om over te springen! En dat bleek daar gewoon voorradig, al was het in houten vorm. Gesprongen werd er...
 Magie moet je zelf maken. En feest ook. Met je regen...



woensdag 29 juni 2016

Wees vrij mijn liefjes


Niet vaak genoeg zeg ik het de freules: wees vrij mijn liefjes. Wees vrij in wat je wil, denkt, doet, kan, bent. Wees jezelf. Het is geen gegeven in deze wereld dat je vrij mag zijn. Ze zouden me nogal gek aankijken als ik dat soort onzin ga uitkramen. Vrij? Betekent dat dat je niet naar school hoeft? 

De meisjes zien het nog niet, maar ik zie ze steeds meer op hun pad opstapelen: verwachtingen. Ze moeten zo langzamerhand mee gaan doen in de maatschappij. Zich gedragen. Presteren. Voorbeeldig, slim, aardig, beleefd en conform de leercurves zijn. En daarmee stapje voor stapje hun vrijheid en eigenheid inleveren. Ik zou ze zo graag zo lang mogelijk zonder deze last houden. Vrij en wild. Het volwassen leven duurt nog zo lang.                  

Ik besef me dat het mijn gevoel is dat ik graag hun onbevangenheid wil vasthouden. Zij strijden er niet tegen. Alleen tegen mij als ik met onzalige ideeën kom. Zoals daar zijn: op tijd uit bed komen, aankleden, aan tafel blijven zitten of je ontbijt binnen afzienbare tijd opeten. Tot zover hun NOT to do lijst. In de rest van de wereld storten ze zich vol enthousiasme. En dat maakt mij de bewaker van die verwachtingen waar ik mezelf zo tegen verzet. 

Dat zal het lot van een moeder zijn. Dat je met lede ogen moet aanzien dat ze echt groter groeien. Dat ze gaan meemaken wat jij al hebt meegemaakt. Dat ze dezelfde worstelingen moeten ondergaan, de onzekerheden, dat ze dingen moet doen die ze helemaal niet willen of willen leren. Wat zou ik ze daar graag tegen beschermen. Het zal niet gaan. Het hoort erbij. 


Na de zomervakantie komt de eerste grote stap in het 'echte' leven: mijn grootste freule wordt een eerste klasser, zoals dat heet op de Vrije School. Het leren gaat beginnen, aan een eigen tafeltje dat uitkijkt op het schoolbord. Heel echt, heel serieus. Elke dag gaat er meer kennis in haar hoofd gestampt worden. Ze is er klaar voor. Zij wel. 

Wat een geluk dat ze dan op een school zit die om te beginnen het woord 'Vrij' in zijn naam heeft. Totaal misleidend voor de meeste volwassenen trouwens. Die zien een anarchistische school voor zich waar de kinderen zelf mogen bepalen wat ze doen. Niets is minder waar. Klassikaal onderwijs is het. Met een heel duidelijk, vol en vaststaand leerprogramma. Maar ook heel rijk, en vrij in die zin dat er aandacht is voor het ontwikkelen van het eigen kind doordat er veel meer vakken aangeboden worden dan rekenen en taal. Ik hoop dat ze het een feest gaat vinden. En dat ze met net zoveel enthousiasme, levensvreugde en geluk straks in de schoolbanken klimt, zoals op de pony op deze foto's. (En vooruit, op termijn is het best wel leuk als ze straks kan lezen wat ik zoal over en voor haar schrijf...) 

maandag 20 juni 2016

Gewoon mooi en een geniaal idee -Turkse avonturen deel 3






Vanochtend zong ik uit volle borst met het koor op school: 'Zingt, zingt het is zomer, zingt dat alles weerklinkt!' Dat was enigszins absurd aangezien ik nog druipend op mijn kaplaarzen stond, in een warme trui. Dus terwijl in Nederland voor de vijfde of zesde of zevende keer dit jaar de herfst is begonnen, hunker ik naar warmte. Zon, geen kleren aan, geen weerbericht bekijken en vooral gewoon een onbekommerde zomer. Nou ja. Wat niet is, kan nog komen. Maar ik dacht ineens, wellicht moet ik iedereen vandaag gewoon op wat zonnige plaatjes trakteren om in zomerse sferen te komen. Ik zal ze toch voor we alwéér op vakantie gaan, moeten laten zien. Haha. Dat zet ik er voor de zekerheid maar achter. Want ik begin zelf ook wel in te zien dat de vakantieplannen dit jaar wat manische vormen beginnen aan te nemen. 



Misschien moet ik daar in de toekomst maar mijn werk van maken: professioneel vakantie vieren. En dat ik daar dan een boek over schrijf hoe je dat doet enzo. Willen jullie dat? Serieus? Dan ga ik dat doen hoor! Boordevol tips zit ik. En anekdotes, en heel goede verhalen ook. Van het hoe ga je op een avontuurlijke kampeervakantie, tot een alleen-op-vakantie-met-mn-trio verhaal, het hoe ga ik op reis in eigen (moes)tuin hoofdstuk, tot hoe overleef ik een urendurende vliegreis met drie kinderen met vertraging en turbulentie. Het grote vakantieboek. Maar dan net anders. Nou goed, wie een uitgeverij weet, meldt u maar! Dan ga ik alvast een roadtrip plannen. Bijvoorbeeld. (En nou niet mijn idee jatten he. Dat dat even duidelijk is. Ík ga dat boek maken.)




Nou goed. In de categorie reisbestemmingen, in deze aflevering: de relaxte gezinsvakantie op een zonbestemming. Deze categorie doe ik niet zo vaak, maar ik kan uit ervaring zeggen: dit is de hemel! Je kunt slapen, zwemmen, zonnen en dutten en lekker eten, genieten van mooi uitzicht en de kinderen doen dit allemaal ook. Je moet alleen even wat tickets kopen en een vliegreis doorstaan. Klein minpuntje. Maar je bespaart ook al snel kosten... 


Op zwemleskosten bijvoorbeeld. Heb je een kind dat nog zijn A diploma moet halen? Dan is een zonbestemming met zwembad zeer aan te raden. Je bespaart jezelf zo een half jaar afzien in een bloedhete hal, door gewoon tien dagen zelf privé les geven. Kan het kind bij thuiskomst meteen afzwemmen. En je sport zelf gratis mee. Want zeg nou eerlijk, wanneer heb je voor het laatst een minuut gewatertrappeld? Zwáár man! 


Hierboven het levende voorbeeld van de besparing: de grote freule die aan het eind van de vakantie keurige baantjes op haar rug trekt, terwijl ze de dagen ervoor woest fulminerend aan elke vakantieganger duidelijk probeerde te maken dat de rugslag achterlijk, idioot, veel te moeilijk en levensgevaarlijk was. Want er komt dan water in je ogen. Dus waarom zou je? Ze mag zondag afzwemmen voor haar A. Ik moet nu al huilen van trots. Haar allereerste diploma... 


Voordat ik dat halve vakantieboek hier ga schrijven, dan gewoon nog wat mooie plaatjes. Daar is zo'n zonvakantie ook goed voor. De esthetiek van stenen, parasols, glitterend water, kleine handjes op grote ruggen en gelukkige kinderhoofdjes. Dat heeft iedereen nodig. Zeker als in Nederland het moesson seizoen is begonnen. Dus kijk, geniet, en verheug je op betere tijden. Houdt moed!